شناسایی جمعیت جدیدی از سلول های بنیادی که بافت ریوی را بعد از آسیب حاد بازسازی می کنند

یکی از مهم ترین بخش های ریوی که نیاز به درک بهتر دارد آلوئول ها است که محل تبادل اکسیژن و دی اکسیدکربن بین خون و سیستم ریوی است. سلول های مختلفی درون آلوئل ها وجود دارد و شناسایی برهمکنش بین آن ها می تواند به کشف درمان های موثر برای بیماری های ریوی کمک کند.
محققین دانشگاه پنسیلوانیا به ارزیابی سلول های اپی تلیالی مفروش کننده سطوح آلوئول ها پرداختند تا رفتار سلول های بنیادی که قادر به احیای عملکرد تنفسی بعد از آسیب ناشی از عفونت های آنفلونزا یا بیماری های ریوی انسدادی مزمن هستند را مورد ارزیابی قرار دهند. در حالی که برخی از اندام ها مانند روده اپی تلیوم پوششی را ظرف مدت ۵ روز بوسیله سلول های بنیادی موجود در خود احیا می کند، اندام هایی مانند ریه ها که میزان کمتری احیا می شوند، حاوی سلول های بنیادی هستند که تنها به دنبال آسیب فعال می شوند تا بافت را بازسازی کنند.
محققان رده پیش ساز اپی تلیالی آلوئولار (AEP) را شناسایی کردند که به تولید سورفاکتانت می پردازند که مانع کولاپس شدن ریه ها طی تنفس می شود. سلول های پیش ساز اپی تلیالی آلوئولار در ریه ها به آهستگی تقسیم می شوند اما بعد از آسیب به منظور بازسازی پوشش آلوئول ها و احیای تبادل گاز دچار تقسیم سریع می شوند. سلول های پیش ساز اپی تلیالی آلوئولار ژن های مخصوص خودشان را بیان می کنند و ویژگی های اپی ژنتیکی منحصربفردی دارند. اطلاعات ژنومیک حاکی از وجود یک پروتئین سطح سلولی حفظ شده موسوم به TM4SF1 روی سطح سلول های پیش ساز اپی تلیال آلوئولار موشی بود که با سلول های پیش ساز اپی تلیالی آلوئولار انسانی متفاوت بود. با استفاده از سیستم های کشت ارگانوئیدی، دکتر موریسی و همکارانش نشان دادند که سلول های پیش ساز اپی تلیالی آلوئولار، پیش سازهای آلوئولار حفظ شده تکاملی هستند که هدف جدیدی برای استراتژیهای بازسازی ریوی در انسان محسوب می شوند. کشت آزمایشگاهی این سلول ها نشان داد که در زمان مواجه سلول های ریوی با آسیب های ناشی از آنفلونزا یا سایر فاکتورهای بیماری زا ریوی، سلول های پیش ساز اپی تلیالی آلوئولار بلافاصله تکثیرشان زیاد شده و فعالیت زیادی پیدا می کنند، این مسیر نویدی برای مبارزه با بیماری های ریوی و یا کمک به بازسازی این بافت حیاتی است.