ترکیب سلول ها و ژن ها در ترمیم بافت قلبی!

محققین در دانشگاه یوتا پتانسیل درمانی سلول های اپی تلیالی مشتق از بند ناف(UC-SECs)، سلول های بنیادی مزانشیمی مشتق از مغز استخوان و کاردیومیوسیت های مشتق از سلول های بنیادی پرتوان القایی را به همراه ژن هایS100a1 و SDF-1a و فاکتور رشد VEGF165 را روی مدل موشی انفارکته میوکاردی(حمله قلبی) بررسی کرده اند و نتایج سودمندی را بدست آورده اند.
در نتایج اولیه محققین دریافته اند که استفاده از سلول های اپی تلیالی مشتق از بند ناف و ژن های S100a1 و SDF-1a منجر به کاهش معنادار اسکار در مقایسه با سایر گروه ها می شود. اما در مورد عملکرد انقباضی استفاده از کاردیومیوسیت های مشتق از سلول های بنیادی پرتوان القایی بهترین نتیجه را داشت و در هر گروهی که از فاکتورVEGF استفاده شد، رگزایی نیز بهبود یافته بود.
این مطالعه نشان داد که چندین نوع سلول و ژنی که به مدل موشی انفارکته میوکاردی تزریق شدند، هر کدام می توانند به نوبه خود جنبه های مختلفی از عملکرد قلبی را بهبود ببخشند.