سلول هاي بنیادي مزانشیمی و اهمیت آن ها در ترمیم زخم

ترمیم زخم-سلول بنیادیسلول هاي بنیادي مزانشیمی، سلول های استرومال غیرخونی اند که توانایی تمایز به رده های هر۳ لایه جنینی همچون استخوان، غضروف، ماهیچه، کاردیومیست، سلول های اندوتلیال، چربی و کراتینوسیت را دارند. MSCs از منابع مختلفی نظیر بافت چربی، مایع آمنیوتیک و مغز استخوان بدست می آیند. این سلول ها سبب تعدیل پاسخ ایمنی، تکثیر و مهاجرت سلول های کراتینوسیت و اندوتلیال، فراخوانی ماکروفاژها و سلول های پیش ساز اندوتلیال به محل زخم و رگ زایی می شوند.

از آنجایی که در فرآیند ترمیم زخم، میانکنش بین سلول های فیبروبلاست درم و کراتینوسیت ضروری است، کراتینوسیت اینترلوکین ۱ تولید می کنند که روی فیبروبلاست ها اثر می گذارند و آن ها را وادار به ترشح فاکتور رشد کراتینوسیت (KGF)، کموکاین SDF-1 و IL-6 می کند. این عامل رشد سبب رشد کراتینوسیت ها و از بین بردن میکروب ها در محل زخم از طریق فعال کردن سیستم ایمنی و فراخوانی سلول های پیش ساز اندوتلیال و انجام آنژیوژنز در اثر خصوصیت کموتاکسی SDF-1 و اتصال آن به رسپتور CXC4 که در سطح سلول های پیش ساز اندوتلیال وجود دارند می شوند.

مطالعات نشان می دهدکه MSCs  نیز قادرند این فاکتورها را ترشح کنند. از آنجایی که این سلول ها قدرت تکثیر زیادی دارند لذا در فرآیند ترمیم زخم می توانند موثرتر از فیبروبلاست عمل کنند. زیرا علاوه بر داشتن اثرات پاراکراین، قابلیت تمایز به کراتینوسیت ها را نیز دارند. در بهبود زخم های پوستی، MSCs می توانند عملکردهای سلولی ضروری مانند کاهش التهاب، افزایش آنژیوژنز و القا مهاجرت و تکثیر سلول را کنترل کنند.

از آنجایی که ک دلیل عدم بهبود زخم های مزمن، طولانی شدن فاز التهابی است، MSCs سبب عبور از این فاز و در نتیجه کمک به بهبود سریع تر زخم می کنند. یک مکانیسم مهم عمل این سلول ها این است که به طور مستقیم سبب کاهش التهاب می شوند. این سلول ها سبب کاهش ترشح سایتوکاین های پروالتهابی TNF-α و اینترفون گاما و افزایش تولید سیتوکاین هایی ضدالتهابی مانند IL-10 و IL-4 می شوند. این خصوصیت ضد التهابی سلول های MSCs باعث شده که آن ها برای درمان زخم های مزمن و حاد مفید باشند.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *