سلول درمانی در ایست قلبی

سلول درمانی ایست قلبیبدن انسان توانایی فوق العاده ای در بهبود خود دارد. به عنوان مثال کبد آسیب دیده می تواند خود را ترمیم نموده و یک کلیه می تواند وظایف هر دو کلیه را انجام دهد. پوست ما دائما در حال تجدید لایه های جدید برای محافظت دربرابر خراشیدگی و پاتوژن های مضر می باشد.

با این وجود، یکی از مهمترین اعضای بدن ما نمیتواند در هنگام آسیب به خوبی و یا به سرعت  بهبود یابد. پس از یک حمله قلبی یا ایست قلبی، ممکن است میلیاردها سلول عضلانی قلب برای همیشه از بین برود. در نتیجه ایست قلبی، ضربان قلب تضعیف شده و اغلب منجر به ایجاد شرایطی مانند نارسایی احتقانی قلب و یا ایجاد بافت اسکار می شود که می تواند خطر آفرین و منجر به مرگ فرد گردد.

در حال حاضر تنها گزینه برای بهبود یک بیمار با قلب آسیب دیده، دریافت پیوند قلب از یک اهدا کننده است. آنها به طور معمول در لیست انتظار پیوند قلب قرار گرفته و این انتظار ممکن است آنقدر طولانی باشد که برخی از آنها قبل از اینکه یک اهدا کننده مناسب پیدا شود، جان خود را از دست بدهند. یک تیم  تحقیقاتی از پژوهشگران پژوهشگاه سلول های بنیادی دانشگاه کمبریج انگلستان در حال تحقیق  بر روی   یک روش درمانی  نوآورانه برای ترمیم بافت های آسیب دیده در  قلب هستند. در این روش درمانی خوشبختانه به هیچ وجه نیازی به اهدا کننده قلب نبوده و به  جای آن، آنها از سلول های بنیادی برای رشد تارهای عضلات قلب در شرایط آزمایشگاهی استفاده می کنند. این تارهای عضلانی با این که  تنها ۲٫۵ سانتیمتر مربع (۰٫۵ اینچ مربع) بوده، اما می توانند به طور بالقوه یک ابزار قدرتمند برای درمان بیماران مبتلا به نارسایی قلبی می باشند.

این تیم تحقیقاتی اعتقاد دارد که این تکه تارهای عضلانی شانس بسیار بیشتری برای اتصال و بهبود قلب بیمار خواهند داشت. همچنین  آنها در حال ایجاد و تولید  یک بافت کاملا عملکردی با قابلیت ضربان و انقباض می باشند. بافت مذکور از ترکیب انواع سلول های مختلف که با یکدیگر در ارتباط هستند، تشکیل شده است.این تارهای عضلانی، بافت های زنده دارای ضربان بوده که می توانند مانند یک داربست به قلب متصل شوند.از آنجایی که این تارهای عضلانی بوسیله سلول های خود بیمار تولید شده اند، در نتیجه بیمار نیازی به مصرف داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی جهت کاهش خطر رد پیوند نخواهد داشت.

در نهایت، این تیم تحقیقاتی امیدوار است که بتوانند تار های عضلانی قلبی سه بعدی در محیط آزمایشگاه تولید کنند تا به طور کامل در منطقه عضله آسیب دیده قرار بگیرد. بزرگترین مانع در این روش، حصول اطمینان از هماهنگی و یکپارچگی کامل امواج الکتریکی ضربان تارهای عضلانی با قلب می باشد. این مطالعه هم اکنون در مرحله آزمایشات حیوانی بوده و پس از پنج سال با اخذ نتایج مناسب به کارآزمایی های بالینی راه پیدا خواهد کرد.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *