درمان بیماری آریتمی قلبی به کمک سلول های بنیادی

محققان در دانشکده پزشکی  هامبورگ-اپندورف، راهی برای رشد بافت قلب انسانی کشف کرده اند که میتواند به عنوان مدلی به جای دهلیز قلب مورد استفاده قرار گیرد. این پیشرفت میتواند به محققان در مطالعه روند درمان بیماری فیبریلاسیون دهلیزی قلبی که  شایع ترین فرم آریتمی است کمک کند.سلول های ماهیچه ای قلبی یا کاردیومیوسیت ها، که از سلول های بنیادی پرتوان القایی انسانی (hiPSCs) مشتق شده اند، درقالب یک بافت قلب سه بعدی که می تپد و دارای ویژگی هایی مانند نیروی انقباض، بیان ژن، واکنش های دارویی مشابه با پاسخ هایی که در دهلیز های قلب انسانی دیده میشوند، رشد کرده است.

به نقل از این تیم تحقیقاتی:” این بافت قلبی میتواند برای مطالعات مکانیکی فیبریلاسیون دهلیزی و مطالعات پیش بالینی داروها مانند سنجش پتانسیل داروهای جدید مفید واقع شود. ما نیاز به ساخت مدلی برای شبیه سازی فیبریلاسیون دهلیزی در محیط خارج از بدن داریم و اولین گام در این راستا این است که سلول هایی شبیه به کاردیومیوسیت های دهلیزی انسانی را تهیه کنیم”. این تیم با استفاده از متابولیت ویتامین A (رتینوئیک اسید) کاردیومیوسیت های شبه دهلیزی را از hiPSCs ایجاد کردند به این ترتیب که ژنتیک سلول های خون اهدایی یا سلول های پوستی، به فرم سلول های بنیادی نابالغ در آمده و پس از درمان با اسید رتینوئیک، آنها را به کاردیومیوسیت تبدیل می کند.

این تکنیک اخیرا توسط سایر پژوهشگران گسترش یافته است اما موضوع جدیدی که این مطالعه را متمایز میکند، تبدیل کاردیومیوسیت ها به بافت قلبی در یک محیط ۳D است. به گفته محققان این مطالعه: در واقع آنها نشان دادند، محیط ۳D فراهم شده توسط آنان در مقایسه  با محیط ۲D بسیار متفاوت است. ارزش ویژه این مطالعه، مقایسه مستقیم بافت قلبی سه بعدیِ طراحی شده به وسیله این تیم تحقیقاتی، با بافت دهلیزی موجود در قلب انسان است که از بیماران در سطح مولکولی و عملکردی به دست می آید. درمان های رایج برای فیبریلاسیون دهلیزی اثربخشی محدودی دارند و با عوارض جانبی نامطلوب همراه هستند.

علاوه بر این، توسعه داروهای جدید با توجه به مشکل جداسازی و حفظ سلول های عضلانی دهلیزی قلب انسان، با چالش هایی روبه رو است. کاردیومیوسیت ها ساخته شده در این مطالعه موقعیت مناسبی برای مدل سازی فیبریلاسیون دهلیزی در آزمایشگاه و سنجش داروها  را پیش رو قرار میدهد. با این وجود همچنان پیشرفت ها و مطالعات برای دستیابی به بافت دهلیزی، با شباهت بسیار زیاد به بافت دهلیزقلب انسانی ادامه دارد. هدف بعدی این تیم تحقیقاتی بررسی ابزارهای مختلفی برای ایجاد آریتمی ها، مکانیسم های بازسازی الکتریکی فیبریلاسیون دهلیزی و آزمایش داروهای جدید بالقوه است.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *